ته ته ته تهش!

به هر حال، واقعیت اینه که:

این که این حس رو داشته باشم، انتخاب خودم بود، پس طبیعتا عواقبش هم انتخاب خودمه، فقط شاید غیر مستقیم!

نمیگم از هیچی هم پشیمونم با برگردم فلان جا رو تغییر میدم، هیچ نظر خاصی ندارم، هر چی بوده از ته دل بوده، حالا چه درست، چه غلط! به هر حال. اون شور و حال رو هم نمیشه نادیده گرفت، نمیشه انتظار داشت که این وسط همه چی هم فقط خوشی بوده باشه...

یه جاهایی نشد، یا میشد بهتر بشه ولی همیشه این میشد ها تو زندگی آدم هست، شاید هم یه جاهایی میشد نشه!!!

ولی هر وقت نسبت به کسی یا چیزی، حس خوب و زیبایی داشتم، تا آخر عمر برام قابل احترام بوده و سعی نکردم به زور، یه جور دیگه به قضیه نگاه کنم... هیچ کس و هیچ چیزی هم مستثنا نخواهد بود

از این حرف هم پشیمون نخواهم شد...

هر کسی هم مختاره، هر جور که دوس داره قضیه رو ببینه و بهش نگاه کنه، کاری هم ندارم چه کسی به چه حسی رسیده و اینکه حتی ذره ای احترام هست یا نه...

ته ته تهش، برای من، هر چی که بوده، قابل احترامه،نمیگم قضیه و مشکلی نبوده، میگم واسه من قابل احترامه!

خیلی دلایل هست برای نگفتن این حرفا، ولی با وجود همه ی اینها:

ته ته تهش، میگم متشکرم، ممنون! به خاطر خیلی چیزا...

این رو دیگه فقط واسه دل خودم ننوشتم.

ته ته تهش همین بود، خیلی ساده ست...

واقعا ته ته تهش!

شروع آن خاطرات...