:)

قه ت، فکرم ندکرد چند سال له زندگیم دا له خوشه ویستیان، منتظری یک نفر بمینم. ئه وسالیش خه ریکه تواو دبیت. ئه و دفعه ی ایدی به هدفی خوت دگه ی و رشته های دکتراش قبول دبی. واردی دنیایکی تازه ش دبی که پر له شته بو فیر بوون(البته ئه گه ر بتهه ویت).

امنیش له وقتیک را زانیم که تازه ارشد ناتوانم بیم بو تاران و دبی 172 واحد به 8 ترم تواو بکه م و بچمه وه تدریس بکه م، تازه ارشدم زور بو موهیم نماوه و پروژه یکی زور سنگینم هه لگرته وه که له و آخره دا له تاران استفاده بکه م. به هر حال انسان بعضه وقتیک مجبووره برنامه ی زندگی تغییر بدات، ولی موهیم ئه وه یه که هدفت تغییر نکات. امنیش درووسته که به خاطری تدریسم، ناتوانم بو شاری دور وه ک تاران، بو خویندنی ارشد هاتووچویه بکه م و مجبورم له رزایه یا تبریز بخوینم ولی ئه وه ش آخری ریگا نابیت بو من و له رزایه ش حتی به دوای هدفی خوم دکه وم. فقط حیف که له و استادانه ی تاران دور دکه ومه وه!

شکیبا! عمری ئیمه ش هر له جدایی دا رویشتوه تا به ئیستا، به شیوه یکی زور سیر. نازانم ئه و جداییه له دوای کنکوری تو به سر دیت، یا دوای قبولیت بو دانشگا، یا دوای قبولی ارشدی من، یا دوای تواو بوونی ارشدی من یا دوای تواو بوونی کلی درسی هر دووکمان؟ یا اصلا جداییمان تواو دبیت یا نا؟! اصلا وای لی دیت که دستت بگرم و خلاصیم بیت یا پیش له ئه و خلاصیم دیت و هر له و دنیایه فرصت نابیت؟! نازانم! ولی ئه وه ی دزانم که هر چی بیت، له دلم دا هر جیگه ت هه یه! هر سال، اردیبهشت مانگیکی خاصه. هر سال، شه وی یلدا شه ویکی خاصه! هر سال، کنکوری سراسری زور معنا و مفهومی بو من هه یه! و جدا له تواوی ئه وانه ش،قت ریگای خوم جی ناهیلم...

جا اصلی کاری که باعث بوو ئه و پسته بنووسم، تولدی تو بوو. شیبای من! سپه ینی تولدته و تولدت مبارک :)

زور زور زور لیم دوری و ناتوانم کاریکی سیر بکه م بو تولدت. ولی سپه ینی بوخوم به ته نیایی جیژنیکی چووکت بو دگرم، بوخوت لیره نی ولی خو بوخوم لیره م! هه! له پیش کلاس زبانم، دچمه کافی شاپیک، جیگایک، شتیک دخوم و جیگات خالی دکه م، که سیش نابم، شایدیش رفیقیکم برد. هه! وایه، شیتم ولی بلیم چی، هر وام!

خلاصه تولد و شتی وات مبارک و ئاگات له خوت بیت و ماچ ماچ و درسه کان بخوینه و جیگات خالی و شتی وا...

بای بای